تدركهم ، ومني يبلغهم رضواني ، ومغفرتي تلبسهم عفوي ؛ فإني أنا الله الرحمن الرحيم و بذلك تسميت » « 1 » . يعنى « حضرت باقر - عليه السلام - گفت : رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - گفت : خداى تبارك و تعالى [ فرمود ] : " اعتماد نكنند عمل كنندگان براى من بر اعمال خودشان كه بجا مىآورند آن را براى ثواب من . پس همانا آنها اگر جديت كنند و به زحمت اندازند خودشان را در مدت عمرشان در عبادت من ، مىباشند مقصر ، و نارسايند در عبادت خودشان كنه عبادت مرا در آن چيزى كه مىطلبند نزد من از كرامت من و نعمت‌ها در بهشت‌هاى من و درجات عاليهء بلند در جوار من ؛ و لكن به رحمت من هر آينه وثوق كنند و به فضل من هر آينه اميدوار باشند و اطمينان به حسن ظن به من داشته باشند ، پس همانا رحمت من در اين هنگام ادراك مىكند آنها را و عطاى من مىرساند آنها را به رضوان من و مغفرت من مىپوشاند به آنها عفو مرا . پس ، همانا منم كه هستم خداى « بخشندهء مهربان » و به اين نام برده شدم " » . و نيز از اسباب خوفْ تفكر در شدت بأس حق و دقت سلوك راه آخرت ، و خطرات متوجه بر انسان در ايام حيات و در حين موت ، و سختىهاى برزخ و قيامت ، و مناقشات در حساب و ميزان است ؛ چنانچه ملاحظهء آيات و اخبارى كه وعده‌هاى حق تعالى را شامل است رجاء كامل آورد . حديث كنند كه حق تعالى به‌طورى در قيامت بسط بساط رحمت كند كه شيطان طمع مغفرت حق را كند « 2 » . در اين عالم كه حضرت حق به حسب روايت نظر لطف به آن نفرموده از وقتى كه خلقت فرموده آن را « 3 » و رحمت در آن نازل

--> ( 1 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 71 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب حسن الظنّ باللَّه » ، حديث 1 ( با اندكى تفاوت ) ؛ ر . ك : الكافي ، ( طبع دارالحديث ) ، ج 3 ، ص 182 ، حديث 1 . ( 2 ) - قَالَ الصادِقُ ، جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عليه السلام : « إذا كانَ يَوْمَ القِيامَةِ نَشَرَ اللَّه تَبارَكَ وَتَعالى رَحْمَتَهُ حَتَّى يَطْمَعُ إبليسُ فيرَحْمَتِهِ » . ( الأمالي ، صدوق ، ص 171 ، مجلس 37 ، حديث 2 ؛ بحار الأنوار ، ج 7 ، ص 287 ) ( 3 ) - در روايت آمده است : « فَمَا لَها عِندَاللَّه عَزَّ وَجَلَّ قَدرٌ وَلا وَزنٌ ؛ وَلا خَلَقَ فيمَا بَلَغَنَا خَلقاً أبغَض إِلَيهِ مِنهَا ، وَلانَظَرَ إِلَيهَا مُذ خَلَقَهَا » ؛ « پيش خداوند عزّ وجلّ دنيا را ارج و بهايى نيست ؛ و خداى تعالى بين موجوداتى كه آفريده و خبر آن به ما رسيده ، موجودى نيافريده است كه پيش او از دنيا مبغوض‌تر باشد ، و خداوند از وقتى كه دنيا را آفريده در او نظر نكرده است » . ( بحار الأنوار ، ج 70 ، ص 110 ، حديث 109 ؛ كنز العمّال ، ج 3 ، ص 190 ، حديث 6102 )